SiRisAWaD's profile:::...บันทึกชีวิตของนางส...PhotosBlogListsMore Tools Help

SiRisAWaD ChAnSri

Occupation
Location
Interests
Lists
No list items have been added yet.

:::...บันทึกชีวิตของนางสาวสัตวแพทย์...:::

สเปซนี้ จะเก็บเรื่องราวดี ๆ ในชีวิต
Photo 1 of 23
December 11

สรุปเหตุการณ์เริ่มต้นปี 5 เทอม 2

ไม่ได้เขียนสเปซตั้งนานแล้วววว อยากเขียน อยากเอารูปลง

พอดีตอนนี้ยุ่ง ๆ งานสุมหัว เลยมีอารมณ์อยากทำขึ้นมา (ตลอด)

จะเป็นสรุปเหตุการณ์ตั้งแต่เปิดเทอมมา คือปลายเดือนตุลา50 ที่ผ่านมานี้

 

2 พย 50 วันบายเนียร์

 

ประทับใจมาก เป็นงานที่บอกได้เต็มปากว่า ภูมิใจนำเสนอมากมาย

เพราะปกติเวลาเตรียมงานจะซ้อมคืนเดียวตลอด

อันนี้ ด้วยเวลาที่เหมาะเจาะ และไม่ติดสอบอะไร

งานสนุกมาก ๆ เพื่อพี่หม่อของเรา (จบแล้วหรอพี่ เร็วจัง เอ๊ะ หรือไม่เร็ว)

 

 

ที่เห็นบนเวที คือเจ๊อั๋น 6/1 ร้อยเอ็ดวิทย์นั่นเอง อย่าตกใจ (โปรดสังเกตฝ่ายฉากมันมาก)

 

 

 

คนเรารักกันยาก ..... ฟังจนเพลงติดหูมาก (ชุดแดงคือเจนี่จากกรุงเทพราตรี ???)

 

 

อ้อ งานนี้นังแอมเป็นแม่งานนะเนี่ย ขอบอกๆ

 

23 พย 50 วันเกิด ครบรอบ 23 ปี ของข้าพเจ้า

เค้กวันเกิด

 

 

ไม่มีไรจะบอกหรอก เอาเป็นว่า

เพื่อนน่ารักโคดดดดด

แต่ถ้าเป็นไปได้อย่ามาตอนตีหนึ่งได้ไหมวะง่วง (ยังมีหน้ามาบ่น)

August 11

เพื่อนที่หายสาบสูญ

 

 

 

 

ตอนนี้สอบเสร็จแร้ววว ได้พักสะใจ มีความสุขดี กลับบ้านวันแม่

กลับพร้อม แพทตี้ อั๋นกับนุกนิก (เราขับเอง รู้สึกจะวูบวาบตลอดทาง จนเพื่อนถาม มันสอบใบขับขี่ผ่านได้ไง -*-)

พอมาถึงเลยคุย ๆ กันว่า อาร์ตมันหายไปจากระบบ ก็เรย เออ ไหน ๆ ก็พร้อมหน้า แวะไปดูใจมันซักหน่อย

เห็นแพทตี้บอกรับปริญญา วิดวะ ม เกษตร มันก็ไม่ไป ก็งง (ตอนไปบ้านมันกะเดา ๆ ว่าคงไม่อยู่)

ไปถึง เจอซะงั๊น

อาร์ตป่วย เป็นโรค anemia ค่า pcv เหลือ 19

 

พอไปถึง อาร์ตอยู่ในสภาพ ปากซีด ห่มผ้าห่ม นั่งคนเดียวอยู่ริมระเบียง อย่างตอนจบหนังเกาหลี(เหนือ)

 

เวอร์ละ มันก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แล้วรับปริญญา ม เกษตร ก็ไปนะ (นังแพทเดาอีกละ)

 

สรุปว่า อาร์ตก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เป็นเลือดจางจริง ๆ สภาพก็ยังดีอยู่ หน้าตาดีขึ้น (เหรอ)

คือไปหาแบบเดา ๆ จริง ๆ ไม่คิดว่าจะอยู่เลย เอาเป็นว่าขอให้หายไว ๆ ละกันเด้อ

 

ปล. วันต่อมาได้สนทนากับท่านจ๊อด พชร (นายร้อย 6/1 อีกท่าน) บอกว่าป่วยเหมือนกัน

อาร์ตเป็นโรคเลือดจาง จ๊อดเป็นโรครักจาง ว่าซ่านนนนนน - -" แต่ละคน เพื่อนฉัน  ไปดีเถิด

 

July 15

รับปริญญาจุฬา


ด้วยความที่ปิดเทอมมา 3 เดือนเต็ม ๆ (ตั้งแต่ปลายกุมภา - ต้นมิถุนา)
ปิดเทอมเล่นมามาก ทำตัวไร้สาระมาก็มาก เปิดมา ก็ยังทำตัวเหมือนเดิม

  ตอนนี้อยากตั้งใจเรียนจริงจังแล้ว ปี 5 แล้ว คลินิกแล้ว (เทอมก่อนเหมือนมันก็พูดอะไรประมาณนี้แหละ)

จริง ๆ อยู่ ปี 5 จะว่าว่าง มันก็ว่างนะ คือว่างกว่าปี 4
(คือถ้าทำตัวให้ว่างมันก็ว่างน่ะ แต่คนขยันเค้าก็จะไม่ว่าง อะไรประมาณนั้น แต่เรามานพวก...ไหนหว่า)
ตอนนี้เห็นเพื่อนบางคนเริ่มทำปัญหาพิเศษแล้ว เซ็งจิต มานจะขยันไรนักหนาเนี่ย 
 
***********************************
 
นางแพตตี้รับปริญญาแร้ววววว
  
แพ็ตตี้ กับณัฐ
แพ็ตตี้กับอำเภอ 
 
ว่าด้วยเรื่องของนังแพตตี้
ปีนี้เหมือนเพื่อนจะไปรวมตัวเลี้ยงรุ่นกันอยู่งานรับปริญญาจุฬาซะงั๊น รูปที่มาฝากเป็นรูปจากกล้องเราเอง (ตัวไม่ได้ไป ส่งกล้องไปแทน)
อำเภอ กะ แพ็ตตี้ จบคณะสหเวชศาสตร์ ส่วนณัฐจบวิศวะ เกียรตินิยมซะด้วย (กรี๊ด ๆ น้องพี่บีม)
เห็นเพื่อนจบสี่ปีแล้วอิจฉามาก ๆ เพราะว่า ขี้เกียจเรียนแล้วววววว
< สู้ต่อไป ยังมีเพื่อนห้อง6/1 เราจบหกปี(แพทย์ ทันตะ สัตวะ) อีกเกือบครึ่งห้อง - - ? >  
 


แพ็ตตี้เป็นเพื่อนที่สนิทมากๆ คนนึง เป็นเพื่อนกันมาเกิน 10 ปีแล้ว
ตอนนี้แพ็ตตี้กลับมาตายรัง เฮ้ย ไม่ใช่ ๆ กลับมาต่อ ป.โท ที่ม.ขอนแก่น
แพ็ตตี้โดยพื้นฐาน(หน้าตา) เป็นคนหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู (อยู่ในขั้นสวย)
แต่.... อย่าให้เธอได้เจออาหาร จะเป็นดังภาพ
ส้มตำนี่ มะกอก มะนาว ไม่มีหลุดพ้นจากเงื้อมมือมันค่ะ
เรากินไม่หมด มันก็จะเอาของเราไปกินต่อ น่ากลัวจริง ๆ
 
June 21

เอารูปวันไหว้ครูมาแปะ ^^

รู้สึกว่าในปีนึง วันที่จะขยันถ่ายรูปจะมีอยู่สามวัน

1 รับปริญญา 2 ลอยกระทง 3 วันไหว้ครู

แต่ละปีก็มีความรู้สึกต่างกันไปนะ

ปี1 รุ่นพี่มานจะใช้ชั้นทำไรนักหนาเนี่ย

ปี 2 เฮ่อ เหนื่อย ขี้เกียจดูแลปี1 กิจกรรมเยอะชิบ

ปี 3 เมื่อไหร่จะเลิก พรุ่งนี้จะสอบนะ รีบไปอ่านหนังสือ

ปี 4 อือ ... ขออยู่รอดไปวัน ๆ - - ?

ปี 5 ...

รู้สึกเหมือนจะมีส่วนร่วมเยอะขึ้นในงานกว่าทุกปี
เริ่มด้วยชายต้อม ได้รับบทร้องนำเพลงพระคุณที่สาม (สุดท้ายให้พี่แกทำทุกอย่าง ไปจนถึง ปาเจรา....)
และปีนี้พิเศษสุดที่เราได้กล่าวคำปฏิญาณตน ตามท่านนายกตั้ม
นางสาวฝ้ายของเรา อ่านกลอนเทิดพระคุณครูที่แต่งมาเอง

ครั้งหนึ่งในชีวิต
ปีนี้ได้ขึ้นเวทีรับรางวัลสาขา นักกิจกรรม (พะนะ)
กับตำแหน่งประธานชมรมด๊องแด๊ง ที่ปีที่แล้วเป็นจุดตกต่ำของชมรม เพราะแทบไม่มีผลงานไรเลย
ขออภัยมา ณ โอกาสนี้ - -?

พอเสร็จพิธี ต้องมาถ่ายรูปรุ่น (มีกานอยู่ไม่ถึง 50 คน)

เริ่มจากปีสูง 6 ไปปี 1
แต่บักนายกตั้มหันมาบอกว่า เอาสุดท้ายละกันนะปีเรา

  เอาวะ ว่าไง ว่ากัน ไหนๆ ก็เป็นพี่แล้วหนิ

และนี่พานไหว้ครูของเรา ได้รางวัลด้วยนะเนี่ย  

 

(ถึงไม่สวยแต่ไอเดียบรรเจิดมั่ก ^^;)

May 20

ทำใจพยายามรักสัตว์

 

ช่วงนี้เหนื่อย ๆ เบลอ ๆ ทำไรบ้าบอไปเยอะ มาฟัง ๆ เดี๋ยวก็รู้ ว่าเอ๋อแค่ไหน

ตอนนี้มาฝึกงานที่โรงพยาบาลสัตว์ร้อยเอ็ด เลยมานอนตายอยู่ที่บ้านร้อยเอ็ดนั่นแล

ตอนเช้าต้องไปส่งน้องชายตัวน้อยสุดที่รัก (มันสูงฟาดไป 186 แล้ว)

ตื่นสายพอกัน เพราะน้องมันบ้าเล่นเกมส์ จนจะกินเกมส์อยู่แล้ว

ด้วยความเป็นห่วงน้อง เลยต้องเล่นเป็นเพื่อนกัน

น้องขึ้น ม 5 แล้วแฮะ เร็วจัง ตอนอยู่ ม ปลายเหมือนเพิ่งผ่านมาแป๊บๆเอง

คิดถึงโรงเรียน คิดถึงเพื่อน 6/1 พี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคนด้วย ตอน ม ปลาย สนุกมาก ๆ จริง ๆนะ

 

ตอนนี้มาฝึกงานที่โรงพยาบาลสัตว์ จริง ๆ เป็นที่แรกที่ได้ฝึกงานสัตว์เลี้ยงแบบจริงๆจังๆ

ที่ผ่านมา เลี่ยงมาโดยตลอด คือ คิดว่า มันไม่ชอบน่ะ ยังไงก็ไม่ชอบ

 

พอมาที่นี่ ก็สนุกดีนะ ที่ชอบคือ พี่หมอที่นี่ใจดีมาก ๆ แล้วก็เก่งด้วย

คือสอนเราทุกอย่าง เค้าก็อืมม พี่ว่าน้องคงได้พวกทฤษฎีมากกว่าใช่มั๊ย ปฏิบัติเลยไม่คล่อง

เราก็ เอ่อ จริงๆแล้ว โง่ทั้งสองค่ะ

 

  มองหน้า เด๋วปั๊ด 

 

เคสแปลก ๆ ก็เจอเยอะเหมือนกัน ไม่รู้ช่วงนี้เป็นไร คนรอบตัวเหมือนจะพูดเรื่องตุ๊กแกกันเยอะ

คือมีหมาตัวนึง ไปเล่นกะตุ๊กแก (เจ้าของเค้าเล่าให้ฟัง เลี้ยงสัตว์น่ารักดีเนอะ)

ปรากฏว่า ตุ๊กแก โดนหมาตะปบ สุดท้าย หมาโดนตุ๊กแกพ่นยางใส่เปลือกตา

หมอก็ เอ่อ คือเจ้าของไม่ได้เอาหมามาด้วย ก็เลยบอกว่า พี่คระ ตุ๊กแกมันพ่นพิษไม่ได้นะคะ

ยังไงเอามาให้ดูหน่อยละกัน จะได้ดูแผลให้ เจ้าของเลยกลับไป

กำลังคุย ๆ กันไป ปรากฏว่า มีหมาตัวเล็ก ๆ ไต่มาจากไหนไม่ทราบ

อิชั้นที่กำลังจินตนาการ หมา กะ ตุ๊กแกหยอกล้อกัน ก็กรี๊ดสลบสิคะ

 

 
เหมือนหมอมั๊ย

 

คือว่าไปฝึกงานนี่ ไปกะนังแอม อย่างที่รู้บ้าจี้พอกัน

วันนึงพูดกันเรื่องผีนางรำ (ในโรงบาลนั่นแหละ) คุยๆไป ปรากฏว่า

มีคนที่เค้ารำ ร้องเพลง แล้วขอเงินไปทำบุญน่ะ (เป็นประเพณีของภาคอีสาน)

นังแอม พอเห็นก็กรี๊ดสลบ วิ่งไปหลังคลินิก ช้านก็งง มันเป็นไรฟระ

พอเริ่มได้ยินเสียงดนตรีลอยมา เท่านั้นแหละ ก็เลยวิ่งตามมัน

สรุปว่าบ้าพอกัน  แล้วมานั่งขำกันเองอยู่ตั้งนาน

 

จริง ๆ แล้วงานสัตว์เลี้ยง เราว่าตอนสนุก ก็สนุกนะ คือได้เจอสัตว์เยอะ ๆ แต่

ไม่สนุกตอนทำพลาดนี่สิ (ขออนุญาตไม่เปิดเผย ว่าทำไรพลาดไปมั่ง)

ตั้งแต่อยู่มาไม่กี่วัน รู้สึกจะเพิ่มอัตราการตายของสัตว์ยังไงมิรู้

บางตัวเมื่อวานยังเห็นอยู่เลย โผล่มาอีกวัน พี่หมอบอกว่า ไปซะแล้ว...

มันก็หดหู่เหมือนกันนะ

  ขอโทษแทนพุดเดิ้ลทุกตัวในโลก (เวอร์ละ)

 

สรุปแล้ว ถามว่างานด้านคลินิก รู้สึกยังไง ตอนนี้ ให้ 5/10 ละกัน (คะแนนเก่าอยู่ที่ 0 คือไม่ชอบเลยย)

จริง ๆ ที่ชอบเพราะว่าพี่ ๆ ที่นี่ใจดีมาก ๆ น่ะ

สงสัยจะเป็นพวกที่ ทำงานอะไรก็ได้ ขอให้สบายใจและมีความสุขแหะ ^^

 

 

พานังตัวดีมาฝึกงานด้วย วันหลังไม่พาไปไหนด้วยละ มาเปลี่ยนเกียร์รถเฉย  -*-

June 26

เปิดตัวสมาชิกกลุ่ม Com Med

อะแฮ่ม ก่อนอื่นขอเกริ่นนำก่อน เรื่องมีอยู่ว่า
Com Med นั้น เป็นการออกพื้นที่ร่วมกันของนักศึกษา
คณะ แพทย์ ทันตแพทย์ สัตวแพทย์ เทคนิคการแพทย์
และสาธารณสุข โดยที่จะเรียนเป็นกลุ่มหนึ่งเทอมและ
ออกพื้นที่กันเป็นเวลาสิบวัน ซึ่งปีนี้เราจะไปที่ อ กุมภวาปี
จ อุดรธานี
ซึ่งในกลุ่มของข้าพเจ้ามีสมาชิกดังต่อไปนี้ เด้อ
สมาชิกเขต 1 บ้าน 7
1 J-pop (เจ๊ป๊อบ) นักศึกษาแพทย์ เป็นหัวหน้าบ้าน
 คนนี้เป็นรุ่นเดียวกะเราน่ะเองเพราะว่าซิ่วตอนปี1
จาก Ams ไปเรียน MD น่ะ
2 น้องอ้อม แพทย์ แบบว่าเป็นหัวหน้าฝ่ายสันน่ะค่ะ
3 น้องแจ่ม แพทย์ ชื่อน้องแจ่มนะคะ หน้าตาแบบว่า
แจ่มมากๆ น่ารักน่าเอ็นดู สวยใส
4 น้องบอล แพทย์ หนุ่มหน้าตี๋ค่ะ
5 ต๊ะ สาธารณสุข คนนี้มากะหวานใจค่ะ
6 ไชย สาธารณสุข คนนี้ล่ะตามกันมา 
แฟนกันอยู่กลุ่มด้วยกันเนี่ย !!!!
7 บี้ ทันตะ คนนี้เท่าที่ได้คุย คิดว่าน่ารักดีอะ
หน้าตาจิ้มลิ้ม ดูเป็นคุณหนูนิดนึง
8 เป้ เทคนิคการแพทย์ คนนี้มาสายนิดหน่อยค่ะ
ไม่ค่อยได้คุย
9 ปุ้ม เทคนิคการแพทย์เหมือนกันจ้า
10 มุก สัตวแพทย์ สวย น่ารัก นิสัยดี
 
ก็เพื่งได้เจอกันครั้งแรก ได้เข้ากลุ่มยังไม่ถึงชั่วโมงเลย
ยังไม่ค่อยสนิทอะ หุหุ แต่ก็ต้องไปอยู่บ้านด้วยกันตั้ง
สิบวัน (แบบว่ากลัวโดนโหวตออกว่ะ)
อย่าลืมส่งsms มาเชียร์เด้อค่าเด้อ
May 05

มาฟังเพลงหน่อยสิ เพราะน๊า

I’ll be here…
Why…?

 I’ll be ‘waiting’ … here…

 For what?

 I’ll be waiting … for you … so …

 If you come here…

 You’ll find me.

 

I promise